اختلالاتاختلالات گسستگی

یادزدودگی تجزیه‌ای

Dissociative amnesia

افراد مبتلا به یادزدودگی تجزیه‌ای قادر نیستند اطلاعات مربوط به یک رویداد یا مجموعه رویداد‌ها در زندگی خود را به یاد بیاورند؛ اما یادزدودگی از فراموشکاری معمولی نیست بلکه آنچه را آن‌ها فراموش می‌کنند، واقعه خاصی از زندگی آن‌هاست. یادزدودگی آن‌ها ممکن است حالت گریز داشته‌باشد که به موجب آن بدون آگاه‌بودن از هویت خود، مسافرت می‌کنند یا سرگردان می‌شوند.

ملاک‌های تشخیص یادزدودگی تجزیه ای :

  • ناتوانی در یادآوری اطلاعات زندگی‌نامه شخصی مهم، معمولا از نوع آسیب‌زا.
  • به وجود آمدن اختلال قابل ملاحظه بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی یا زمینه‌های مهم دیگر.

علل بروز یادزدودگی تجزیه ای :

وقایع استرس‌زا می‌توانند باعث شوند که افراد، گسیخته‌شدن تجربیات هشیار، خودپنداره یا احساس تداوم در طول زمان را تجربه کنند. در موارد واقعی اختلالات تجزیه‌ای که به نظر نمی‌رسد نشانه‌ها وانمود شده‌باشند، اتفاق نظر کنونی این است که این افراد در معرض آسیب‌های هیجانی یا جسمانی به‌خصوص در کودکی قرار گرفته‌اند.

درمان

روان‌درمانی:

در درمان این دسته از اختلالات، هدف، عمدتا یکپارچه‌کردن قسمت‌های مجزا در هشیاری فرد از خود، حافظه و زمان می‌باشد و امکان دارد متخصصان بالینی از هیپنوتراپی استفاده کنند تا درمانجویان تجربیات آسیب‌زایی را که به نظر می‌رسد موجب تجزیه شده‌اند، به یاد آورند. آن‌ها همچنان می‌توانند از فنون شناختی_رفتاری استفاده کنند. درمان اختلالات تجزیه‌ای اغلب نه‌تنها این اختلالات، بلکه همچنین اختلالات مرتبط مانند خلقی، اضطرابی و استرس پس از آسیب را شامل می‌شود.

دارو درمانی:

در درمان این اختلال باید همراه با هیپنوتیزم، داروهایی نظیر بنزودیازپین‌ها، باربیتورات‌ها، سدیم‌پنتوباربیتال و سدیم‌آموباربیتال مصرف شود تا عملکرد مغزی فرد به درستی صورت پذیرد؛ همچنین داروهای ضدافسردگی و ضداضطراب نیز به روان‌‌درمانی کمک می‌کنند. برای برخی بیماران خاص‌تر، داروهای ضدصرع مثل کاربامازپین نیز مفید هستند.

مطالب مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن