اختلالاتاختلالات اضطرابی

اختلال وحشتزدگی

Panic disorder

افراد مبتلا به اختلال وحشتزدگی دوره‌های ناراحتی جسمانی شدید معروف به حملات وحشتزدگی را تجربه می‌کنند. فرد در مدت حملات وحشتزدگی احساس می‌کند دامنه‌ای از احساس‌های جسمانی بسیار ناخوشایند، او را از پای درآورده‌است. این احساس‌ها می‌توانند ناراحتی تنفسی (کمبود نفس، نفس نفس زدن، احساس خفگی)، اختلالات خودمختار (عرق‌کردن، ناراحتی معده، لرزیدن، تپش قلب) و نابهنجاری‌های حسی (سرگیجه، کرختی، یا احساس مور مور) را در بر داشته‌باشند. افراد همچنین در مدت حمله‌ی وحشتزدگی ممکن است احساس کنند “دیوانه شده‌اند” یا کنترل خود را از دست داده‌اند. این حملات ظرف چند دقیقه به اوج می‌رسد.

ملاک‌های تشخیص اختلال وحشتزدگی :

  • تپش‌های قلب، کوبش قلب یا شتاب سرعت قلب.
  • عرق‌کردن.
  • لرزیدن یا تکان‌خوردن.
  • احساس کمبود نفس یا خفه شدن.
  • احساسات خفگی.
  • درد یا ناراحتی قفسه سینه.
  • تهوع یا ناراحتی شکمی.
  • احساس گیجی، بی‌ثباتی، منگی یا ضعف.
  • احساس سرما یا گرما.
  • اختلالات بساوشی (احساس کرختی یا مور مور).
  • مسخ واقعیت یا مسخ شخصیت.
  • احساس از دست دادن کنترل یا دیوانه شدن.
  • ترس از مردن.
  • نگرانی مداوم در مورد حملات وحشتزدگی دیگر یا پیامدهای آن‌ها.
  • تغییر ناسازگارانه‌ی قابل توجه در رفتار مرتبط با حملات؛ مانند: اجتناب از ورزش.

علل بروز اختلال وحشتزدگی :

پژوهش‌ها نشان داده‌است که سطوح بالای نوراپی‌نفرین می‌تواند باعث شوند که فرد به احتمال بیشتری دستخوش ترس، اضطراب و وحشتزدگی شود. انتقال‌دهنده‌ی عصبی سرتونین نیز به علت نقشی که در اضطراب دارد، ممکن است در افزایش دادن احتمال دچار شدن فرد به اختلال وحشتزدگی دخالت داشته‌باشد. بر طبق نظریه‌ی حساسیت نسبت به اضطراب، افرادی که دچار حمله وحشتزدگی ‌می‌شوند، نسبت به وجود دی اکسید کربن در خون حساسیت بیشتری دارند. بنابراین، آن‌ها به علت اینکه احساس می‌کنند خفه می‌شوند، بیشتر احتمال دازد که دچار وحشتزدگی شوند.

درمان

روان درمانی:

آموزش آرمیدگی یکی از روش‌های رفتاری است که به درمانجویان کمک می‌کند تا واکنش‌های جسمانی درگیر در حملات وحشتزدگی را کنترل کنند. نفس نفس زدن، نشانه‌ی رایج در حملات وحشتزدگی، گاهی با نوعی شرطی‌سازی تقابلی درمان می‌شود. در روش معروف به درمان کنترل وحشتزدگی (PCT)، درمانگر حملات وحشتزدگی را تشخیص داده و در نهایت آن را کنترل می‌کند.

دارو درمانی:

موثرترین دارو، بنزودیازپین‌ها هستند که موجودی GABA انتقال دهنده‌ی عصبی بازداشتی را افزایش می‌دهند؛ اما به دلیل وابسنگی درمانجویان به این داروها یا سوء مصرف آن‌ها، متخصصان بالینی ممکن است ترجیح دهند بازدارنده‌های باز جذب گزینشی سرتونین یا نوراپی‌نفرین را تجویز کنند.

مطالب مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن