اختلالاتاختلالات مصرف مواد و اختلالات اعتیادی

اختلال مصرف الکل

Alcohol use disorder

اختلالات مصرف مواد ، مجموعه‌ای از نشانه‌های شناختی، رفتاری و فیزیولوژیکی است که نشان می‌دهد فرد با وجود اینکه موادی موجب مشکلات قابل ملاحظه‌ای در زندگی او می‌شود، به مصرف آن‌ها ادامه دهد. این اختلالات مربوط به مواد مختلف مانند الکل، مواد محرک، حشیش است و از طرق مختلف نوشیدن، استنشاق‌کردن، تزریق‌کردن یا به شکل کپسول استفاده می‌شود.

مصرف الکل در واقع با چند طبقه از اختلالات، از جمله اختلالات مصرف، مسمومیت و ترک ارتباط دارد و ممکن است منجر به اختلال مصرف الکل شود. متخصصان بالینی، الکل را به عنوان کندساز دستگاه عصبی می‌شناسند. تاثیر الکل بسته به مقداری که مصرف می‌شود، تفاوت دارد. الکل در مقادیر کم، تاثیرات آرام‌بخش دارد اما وقتی مصرف آن بیشتر شود، ممکن است فرد احساس کند بیشتر معاشرتی، از خود مطمئن و بازداری‌نشده است؛ و اگر این میزان فراتر از حد بشود، مصرف کننده احساس خواب‌آلودگی، فقدان هماهنگی جسمانی، ملالت و تحریک‌پذیری می‌کند؛ ادامه‌دادن مصرف مفرط پس از این نقطه می‌تواند مهلک باشد به طوری‌که عملکردهای حیاتی فرد به طور کامل از کار بیفتد؛ و اگر در این شرایط داروهای کندساز دیگری با الکل مصرف شوند وضعیت نیرومندسازی رخ می‌دهد و تاثیرشان به مراتب بیشتر است.

ملاک های تشخیص اختلال مصرف الکل :

(حداقل دو مورد زیر باید در طول یک سال دیده‌شود.)

  • مصرف الکل اغلب در مقادیر زیاد یا ظرف مدت طولانی‌تر از آنچه موردنظر بوده.
  • وجود میل مداوم یا تلاش‌های ناموفق برای کاهش یا کنترل‌کردن مصرف الکل.
  • صرف وقت زیاد برای فعالیت‌های لازم برای به‌دست‌آوردن الکل، مصرف یا بهبود از تاثیرات آن.
  • اشتیاق یا میل شدید به مصرف الکل.
  • مصرف مداوم الکل با وجودداشتن مشکلات مکرر اجتماعی یا میان‌فردی که در اثر تاثیرات الکل ایجاد یا تشدید می‌شود.
  • مصرف مکرر الکل به ناتوانی در برآورده‌کردن تعهدات نقش عمده در محل کار، مدرسه یا خانه منجر می‌شود.
  • رهاشدن یا کاهش فعالیت‌های مهم اجتماعی، شغلی یا تفریحی به علت مصرف الکل.
  • مصرف مکرر الکل در موقعیت‌هایی که از لحاظ جسمانی در خطرند.
  • ادامه‌ دادن به مصرف با وجود آگاهی از داشتن مشکل جسمانی یا روان‌شناختی مداوم یا عودکننده که احتمالا در اثر الکل ایجاد یا تشدید شده‌است.
  • تحمل، به صورتی‌که توسط هر یک از موارد زیر تعیین می‌شود:
  1. نیاز به مقادیر بسیار بیشتر الکل برای دستیابی به مسمومیت(مستی) یا تاثیر مطلوب.
  2. کاهش تاثیر قابل‌ملاحظه در اثر مصرف مداوم یکسان الکل.
  • ترک، به صورتی‌که توسط هر یک از موار زیر آشکار می‌شود:
  1. نشانگان مخصوص ترک الکل.
  2. الکل برای کاهش‌دادن یا اجتناب از نشانه‌های ترک مصرف می‌شود.

علل بروز اختلال مصرف الکل :

از دیدگاه زیستی، تحقیقات دوقلویی، خانوادگی و فرزندخواندگی همواره به اهمیت عوامل ژنتیکی به عنوان کمک‌کننده‌ها به اختلالات مرتبط با الکل اشاره دارند. عوامل شناختی نیز بر آنچه هنگام مصرف الکل روی می‌دهد، تاثیرگذار است؛ مخصوصا زمانی که فرد به رفتارهای تکانشی و بالقوه زیان‌آور می‌پردازد. پژوهشگران و نظریه‌پردازانی که در چارچوب دیدگاه اجتماعی_فرهنگی کار می‌کنند، عوامل استرس‌زا در خانواده، جامعه و فرهنگ را به عنوان عواملی در نظر می‌گیرند که وقتی با آسیب‌پذیری ژنتیکی ترکیب شده‌باشند، باعث می‌شوند که فرد دچار اختلال مصرف الکل شود.

درمان

روان درمانی:

موفق‌ترین رویکردها در زمینه درمان روان‌شناختی اختلال مصرف الکل ، مداخله‌های شناختی_رفتاری، رویکردهای انگیزشی و دستکاری‌های انتظار را شامل می‌شوند؛ بخشی از این درمان، شامل پیشگیری از برگشت است که در آن، متخصصان بالینی، شکست را در درمان می‌گنجانند. جامع‌ترین پروتکل درمانی با این رویکرد نیز، پروژه COMBINE می‌باشد.

از دیدگاه اجتماعی_فرهنگی نیز بهترین شیوه، دریافت سطح بالای حمایت اجتماعی و خانواده می‌باشد.

دارودرمانی:

روان‌پزشکان داروهایی را برای درمان اختلال مصرف الکل تجویز می‌کنند که تعداد زیادی از تحقیقاتشان بر این امر اذعان دارند که مصرف نالترکسون برای پیشگیری از بازگشت مفید است و به نظر می‌رسد که نوع تزریقی نالترکسون به نام نالمفن در ایجاد پرهیز کاملا موثر است. داروی دیسولفیرام نیز از راه ایجاد بیزاری، درمان را امکان‌پذیر می‌کند. سومین دارویی که مشخص شده در درمان این اختلال موثر است، آکامپروسیت، مشتق اسیدآمینه است. در نهایت نیز می‌توان از داروهایی نظیر داروهای ضدتشنج، SSRIs، لیتیوم و باکلوفن که روی گیرنده‌های GABA تاثیر می‌گذارند اشاره کرد؛ و خاطرنشان شد که این داروها کمتر از سه داروی بالا تاثیرگذار هستند.

مطالب مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن