اختلالاتاختلالات شخصیت

اختلال شخصیت ضد اجتماعی

Antisocial personality disorder (ASPD)

اختلال شخصیت ضد اجتماعی اصولا از سنین نوجوانی خود را نشان می‌دهد و DSM-5  این افراد را به صورت بسیار تکانشی و غیر قابل پیش‌بینی توصیف می‌کند. صفات خاص این افراد، عدم پشیمانی یا شرم به‌خاطر اعمال زیان‌آوری که فرد در حق دیگران مرتکب شده‎است؛ قضاوت ضعیف و ناتوانی در درس گرفتن از تجربه؛ خودمحوری شدید و ناتوانی در عشق ورزیدن؛ فقدان پاسخ­دهی هیجانی به دیگران؛ تکانشگری؛ فقدان عصبیت؛ قابل اعتماد نبودن و صمیمی‌نبودن. برای ناتوانی این افراد در واکنش نشان دادن مناسب به ابراز هیجان، از اصطلاح زوال عقل معنایی استفاده می­شود. افراد مبتلا به این اختلال هیچ‌گاه احساس پشیمانی نمی­کنند­، اما ممکن است پشیمانی به‌خاطر صدمه زدن به دیگران را وانمود کنند تا وقتی دستگیر می­شوند، خود را از موقعیت دشوار نجات دهند. این افراد همچنین سعی می‌کنند خود را تا حد امکان مطلوب نشان دهند.

ملاک‌­های تشخیص اختلال شخصیت ضد اجتماعی :

  • ناتوانی در پیروی کردن از هنجارهای اجتماعی در رابطه با رفتارهای قانون­مند، که با انجام دادن مکرر اعمالی نمایان می‌شوند که منجر به دستگیری هستند.
  • فریبکاری در صورتی که با دروغگویی، استفاده از نام مستعار یا کلاه‌برداری از دیگران برای نفع یا لذت شخصی نمایان می­شود.
  • تکانشگری یا ناتوانی در از پیش برنامه‌ریزی کردن.
  • تحریک پذیری و پرخاشگری به صورتی که با کتک­کاری یا حملات مکرر نمایان شود.
  • بی­توجهی بی­پروا در مورد ایمنی خود یا دیگران.
  • غیر مسئول بودن مداوم، به صورتی که با ناتوانی مکرر در نگه‌داشتن رفتار شغلی ثابت یا بازپرداخت تعهدات مالی نمایان شود.
  • عدم پشتیبانی، به صورتی که با بی­تفاوت بودن نسبت به آزار دادن، بدرفتاری یا دزدی از دیگران یا توجیه کردن آنها نمایان می­شود.
  • فرد حداقل ۱۸ سال دارد.
  • شواهدی از اختلال سلوک تا قبل از ۱۵ سالگی وجود دارد.
  • وقوع رفتار ضد اجتماعی منحصرا در طول دوره­های اسکیزوفرن یا اختلال دو قطبی نیست.
پیشنهاد می‌شود:  اختلال ترانسوستیک

علل بروز اختلال شخصیت ضد احتماعی :

یکی از مهم ترین علل ابتلا به این اختلال مشکلات ژنتیکی است. سوءتغذیه در سال‌های اولیه‌ی زندگی می‌تواند یکی دیگر از عوامل ابتلا به این اختلال باشد که این افراد به احتمال بیشتری در سن هفده سالگی، اختلال سلوک که پیش‌درآمد اختلال شخصیت ضد اجتماعی است را داشته­اند. ظاهرا ساختار مغر در افراد مبتلا به این اختلال شکل غیر عادی دارد. در تصویربرداری­های عصبی نقایصی در قشر پیش‌پیشانی این افراد دیده می­شود؛ بدین معنی که آن­ها کمتر می­توانند از درون دادن مناطق زیر­قشری مغز که در پرخاشگری دخالت دارند جلوگیری کنند.

همبستگی بالایی بین شیوه‌های فرزندپروری و سرمشق دهی نامناسب به دست آمده‌است. افراد مبتلا به شخصیت ضد اجتماعی اغلب به خانواده‌هایی تعلق دارند که با محرومیت هیجانی، روش‌های انضباطی خشن و بی‌ثبات مشخص می‌شوند و علاوه بر این، رفتارهای والدین نیز ضد اجتماعی است.

درمان:

با وجود دشواری‌هایی که در درمان موفقیت­ آمیز این اختلال وجود دارد، موثرترین مداخله­ها، آن­هایی هستند که کمتر بر پرورش‌دادن همدلی و وجدان و شخصیت تمرکز دارند، به جای آن، درمان موثر باید این افراد را قانع کند که مسئول رفتار خود هستند. همچنین درمانگران باید به درمانجویان کمک کنند به وسیله به کارگیری توانمندی­هایشان شیوه‌های اجتماع­گرایی را برای ارضای نیاز خود پرورش دهند. به نظر می‌رسد درمان شناختی_رفتاری برای خلافکاران نوجوان و بزرگسال بسیار مناسب باشد.

مطالب مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن