اختلالاتاختلالات شخصیت

اختلال شخصیت اسکیزوئید

schizoid personality disorder

اختلال شخصیت اسکیزوئید از سنین بزرگسالی آغاز می‌شود و بارزه‌ی اصلی این اختلال کناره‌گیری از روابط‌ اجتماعی و دامنه بسیار محدود تجربه و ابراز هیجان است. این افراد هر گونه میل به پذیرش یا محبت، حتی از جانب خانواده خود را پذیرا نیستند. آمیختگی جنسی با دیگران برای آن‌ها جذابیت کمی دارد. فرد مبتلا به اختلال اسکیزوئید از احساسات و رفتار دیگران آگاه نیست و معمولا نسبت به آن‌ها بی‌تفاوت است.

این افراد غالبا به سمت مشاغلی کشیده می‌شوند که در آن‌ها تمام ساعات کاری خود را در تنهایی بگذرانند. آن‌ها به‌ندرت ازدواج می‌کنند و غالبا ترجیح می‌دهند زندگی تنها و حتی در یک اتاق داشته‌باشند.

ملاک های تشخیص اختلال اسکیزوئید:

  • روابط صمیمی از جمله عضوی از خانواده بودن را نه دوست دارند و نه از آن لذت می‌برند. تقریبا همیشه فعالیت های فردی را ترجیح می‌دهند. به داشتن تجربه های جنسی، علاقه‌ی کمی دارند.
  • زیاد از فعالیت ها لذت نمی برند. غیر از خویشاوندان درجه اول، دوستان نزدیک یا محرم اسراری ندارند. نسبت به تحسین یا انتقاد دیگران بی تفاوت به نظر می‌رسند.
  • سردی عاطفی، جدایی یا حالت عاطفی سطحی نشان می دهند.

علل بروز اختلال اسکیزوئید:

علل پیدایش اختلال شخصیت اسکیزوئید چندان شناخته‌شده نیست اما تصور می‌شود که ژنتیک و محیط در شکل‌گیری آن موثر باشند. برخی از متخصصان بر این باورند که دوران کودکی تلخ و فاقد محبت، ملایمت، عواطف و احساسات می‌تواند در شکل‌گیری این اختلال موثر باشد. خطر بالاتر ابتلا به بیماری اختلال شخصیت اسکیزوئید در خانواده‌هایی با افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نشان دهنده آن است که حساسیت ژنتیکی نیز عاملی موثر در به ارث رسیدن این اختلال است.

درمان

روان درمانی:

درمان بیماران دچار اختلال شخصیت اسکیزوئید شبیه درمان افراد مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید است؛ با این تفاوت که تمایل و استعداد بیماران اسکیزوئید برای درون‌نگری با انتظارات درمانگر همخوانی دارد و این‌ها گرچه ممکن است با درمانگر رابطه‌ای صمیمی برقرار نکنند، اما در روان‌درمانی فعالانه شرکت می‌کنند. به تدریج که بیمار اسکیزوئید به درمانگر اعتماد پیدا می‌کند، با دلشوره و هیجان بسیار، ترس فراوان خود را از اینکه به نحو غیرقابل تحملی، وابسته شود و حتی به‌تدریج با درمانگر یکی شود و نیز خیالات و دوستان تصوری فراوان خود را بر ملا می‌کنند.

دارو درمانی:

درمان با مقادیر کمی داروهای روان‌پریشی، ضد روان‌پریشی، ضد افسردگی و محرک روانی در برخی از بیماران موثر بوده‌است. داروی سرتونژیک ممکن است از حساسیت بیمار به تدریج کم کند؛ بنزودیازپین ها نیز به کاهش اضطراب‌های بین فردی کمک می‌کنند.

امتیازدهی: 5

مطالب مشابه

یک نظر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن