اختلال وسواسی_جبری و اختلالات مرتبط با آناختلالات

اختلال ذخیره کردن

hoarding disorder

در اختلال ذخیره کردن افراد مشکلات مداومی در دور انداختن اموال خود و دل کندن از آن‌ها دارند؛ حتی اگر ارزش چندانی نداشته‌باشند. این مشکلات هر نوع دور انداختن، از جمله ریختن چیزها در سطل زباله را شامل می‌شوند. آن‌ها باور دارند که این اقلام فایده دارند، ارزش زیبایی‌شناختی یا احساسی دارند، اما در واقع این اقلام اغلب از روزنامه‌های قدیمی، کیسه‌ها یا پس‌مانده‌های غذا تشکیل می‌شوند.

ملاک‌های تشخیص اختلال ذخیره کردن :

  • مشکل مداوم در دور انداختن اموال یا دل کندن ار آن‌ها، صرف نظر از ارزش واقعی آن‌ها.
  • این مشکل ناشی از نیاز خیالی به ذخیره کردن اجناس و ناراحتی مرتبط با دور انداختن آن‌هاست.
  • مشکل دور انداختن اموال به انباشتن اموال منجر می‌شود که مکان‌های زندگی فعال را متراکم و به هم ریخته می‌کند و به‌طور قابل ملاحظه‌ای موجب صرف‌نظر کردن از مصرف آن‌ها می‌شود. اگر مکان‌های زندگی به هم ریخته نباشند، فقط به‌ علت مداخله‌ی فرد ثالث است. (مثل نظافتچی‌).
  • ذخیره کردن موجب ناراحتی یا اختلال قابل ملاحظه‌ی بالینی در عملکرد اجتماعی، شغلی یا زمینه‌های مهم دیگر عملکرد می‌شود. (از جمله حفظ کردن محیط امن برای خود و دیگران).

در اختلال ذخیره کردن باید مشخص شود اختلال همراه با اکتساب بیش از حد است یا خیر؟ ( همراه با اکتساب بیش از حد یعنی اگر مشکل دور انداختن با اکتساب بیش از حد اجناسی همراه باشد که مورد نیاز نیستند یا فضای کافی برای آن‌ها وجود ندارد).

همچنین مشخص شود:

  1. اختلال ذخیره کردن همراه است با بینش خوب یا نسبتاً خوب: فرد تشخیص می‌دهد که عقاید و رفتارهای مرتبط با ذخیره کردن (که به مشکل دور انداختن اجناس، به هم ریختگی یا اکتساب بیش از حد مرتبط می‌شوند) مشکل ساز هستند.
  2. اختلال ذخیره کردن همراه است با بینش ضعیف: فرد عمدتاً متقاعد شده‌است که عقاید و رفتارهای ذخیره کردن (که به مشکل دور انداختن اجناس، به هم ریختگی یا اکتساب بیش از حد مرتبط می‌شوند) با وجود شواهد مغایر، مشکل ساز نیستند.
  3. اختلال ذخیره کردن همراه است با فقدان بینش/عقاید هذیانی: فرد کاملاً متقاعد شده‌است که عقاید و رفتارهای ذخیره کردن (که به مشکل دور انداختن اجناس، به هم ریختگی یا اکتساب بیش از حد مرتبط می‌شوند) با وجود شواهد مغایر، مشکل ساز نیستند.

علل بروز اختلال ذخیره کردن :

نزدیک به نیمی از کسانی که به اختلال ذخیره کردن مبتلا هستند در خانواده‌ای رشد یافته‌اند که یکی از اعضای آن دچار این اختلال بوده‌است. ناتوانی در تصمیم‌گیری یکی از ویژگی کسانی است که دچار اختلال ذخیره کردن هستند. بیشتر این افراد می‌گویند که ذخیره کردن را بعد از یک رویداد تروماتیک یا استرس‌زا (مانند جنگ یا مرگ یکی از عزیزان) آغاز کرده‌اند. نزدیک به ۷۵درصد افراد مبتلا به اختلال ذخیره کردن یک اختلال خلقی یا اضطرابی همایند نیز دارند.

درمان:

روان درمانی:

بهترین روش برای روان‌درمانی اختلال ذخیره کردن ، درمان CBT (درمان شناختی_رفتاری) می‌باشد. بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال با این شیوه‌ی درمانی بهبود پیدا کرده‌اند. گروه درمانی نیز یکی از روش هایی است که در درمان اختلال ذخیره کردن موثر است اما منجر به بهبود کامل نمی‌شود.

دارو درمانی: 

مطالعات نشان داده‌است که تنها یک سوم از بیمارانی که به اختلال ذخیره کردن دچار هستند به دارودرمانی واکنش مثبت نشان می‌دهند. برای دارودرمانی این اختلال، از داروهای ضدافسردگی استفاده می‌شود. داروهایی مانند کلومیپرامین، پاروکستین، فلووکسامین، سرترالین و سیتالپرام از خانواده SSRIها. این داروها می‌تواند اختلالات وسواسی و اجباری را کنترل کنند ولی نمی‌توانند به‌طور کامل درمان کنند.

 

مطالب مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن