اختلالاتاختلالات افسردگی و دو قطبی

اختلال افسردگی اساسی

Major depressive disorder

اختلال افسردگی اساسی دوره‌ی نشانه های افسردگی حاد ولی با محدودیت زمانی را شامل می‌شود که دوره‌های افسردگی اساسی نامیده می‌شوند. این اختلال اغلب همراه با دامنه‌ای از احتلالات دیگر از جمله اختلالات شخصیت، اختلالات مصرف مواد و اختلالات اضطرابی تشخیص داده‌ می‌شود.

مسئله مهمی که در تشخیص این اختلال باید در‌ نظر گرفت این است که برخی اختلالات هستند که شبیه به اختلال افسردگی اساسی می‌باشند؛ به همین دلیل درمانگر قبل از تشخیص باید اختلالات دیگر را منتفی کرده‌باشد.

ملاکهای تشخیص اختلال افسردگی اساسی:

  • دارای خلق افسرده در بخش عمده روز به‌صورتی‌که توسط گزارش ذهنی یا مشاهده دیگران به آن اشاره شده‌باشد.
  • کاهش محسوس علاقه یا لذت در تقریبا تمام فعالیت‌ها در بخش عمده روز.
  • کاهش وزن قابل ملاحظه به‌هنگامی‌ که رژیم نگرفته باشد یا افزایش وزن و کاهش یا افزایش اشتها.
  • بی‌خوابی یا پر‌خوابی.
  • سراسیمگی یا کندی روانی_حرکتی.
  • خستگی یا فقدان انرژی.
  • احساس بی‌ارزشی یا احساس‌گناه بیش از حد یا نامناسب.
  • کاهش توانایی فکر یا تمرکز‌کردن یا دودلی.
  • افکار مکرر مرگ.

(تمامی این نشانه‌ها تقریبا هر روز باید مشاهده شوند.)

علل بروز اختلال افسردگی اساسی:

پژوهشگران زیستی معتقدند که به سختی میتوان عوامل وراثتی و محیطی را از هم جدا کرد، آن‌ها تاثیرات ژنتیک را ۳۰ تا ۴۰ درصد می‌دانند و بر آنند که عوامل محیطی از جمله استرس، حمایت اجتماعی رویدادهای زندگی تاثیرگذار هستند. به نظر می‌رسد که تغییر عملکرد سروتونین و نوعی از ژن که به BDNF رمزگردانی شده نقش مهمی در این زمینه دارند.

نظریه پردازان روانکاوی اظهار داشته‌اند که تحمل فقدانی عمیق در اوایل عمر از علل این اختلال است؛ همچنین بالبی می‌گوید افراد دارای سبک دلبستگی ناایمن، بیشتر در معرض این اختلال هستند.

تدوین های رفتاری نیز بر این امر اذعان دارند که افسردگی حاصل فقدان تقویت مثبت است. همچنین بر طبق دیدگاه اجتماعی_فرهنگی، افراد در پاسخ به شرایط استرس‌زا، دچار احتلالات افسردگی می‌شوند.

درمان

دارودرمانی:

دارو‌های ضد‌افسردگی رایح ترین نوع درمان برای افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی است که عبارتند از داروهای بازجذب گزینشی سروتونین(SSRI)، بازدارنده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین(SNRI)، دارو‌های ضدافسردگی سه حلقه‌ای و بازدارنده های مونوآمین‌اکسیداز(MAOI) که هرکدام از این داروها مزایا و معایب خود را دارند. در حال حاضر، متخصصان بالینی برای افسردگی مقاوم نسبت به درمان، چند گزینه جسمانی به جای دارو دارند که یکی از آن‌ها درمان با تشنج الکتریکی(ECT) می‌باشد.

رواندرمانی:

مدل‌های درمان برای اختلالات افسردگی به سمت روش‌های شناختی_رفتاری می‌رود و در کنار آن درمان روان‌پویشی کوتاه مدت نیز از موثرترین روش‌های درمان است. رویکردهای رفتاری نیز روش فعال‌سازی رفتاری را به کار می‌برند و به درمانجو کمک می‌کنند تا فعالیت‌های مرتبط با خلق مثبت را مشخص کنند. در درمان این اختلالات از درمان میان‌فردی(IPT) نیز به عنوان مداخله کوتاه‌مدت ابداع کرده‌اند که بین ۱۲ تا ۱۶ جلسه به طول می‌انجامد؛ همچنین از دیدگاه اجتماعی_فرهنگی، معنویت به کاهش اجتمال ابتلا به افسردگی را کاهش می‌دهد.

مطالب مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن