اختلالاتاختلالات اضطرابی

اختلال اضطراب جدایی

separation anxiety disorder

کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی در مورد جدایی از خانه یا مراقبت‌کنندگان، اضطراب شدید و نامناسب دارند. کودکان مراحل رشدی را پشت سر می‌گذارند که خیلی از آنها در این مراحل، هنگام جدا شدن از مراقبت‌کنندگان خود مضطرب و سراسیمه می‌شوند. اما در اختلال اضطراب جدایی ، این هیجانات به مدت طولانی‌تر از آنچه متناسب با سن باشد، ادامه می‌یابند.

نشانه‌های اختلال اضطراب جدایی در کل بر ناراحتی هیجانی که، موقعیت‌هایی را شامل می‌شود که در آنها از مراقبت‌کنندگان خود جدا می‌شوند؛ استوارند.حتی تصور جدایی موجب اضطراب شدید می‌شود.

لازم به ذکراست که اختلال اضطراب جدایی در نوجوانان و بزرگسالان هم روی می‌دهد اما در کودکان شایع‌تر می‌باشد. افراد مبتلا به اختلال اضطراب جدایی بعدها بیشتر در معرض خطر مبتلا شدن به اختلالات اضطرابی دیگر، مانند اختلال وحشتزدگی قرار دارند.

ملاک‌های تشخیص اختلال اضطراب جدایی :

فرد مبتلا به اختلال اضطراب جدایی باید حداقل سه مورد از نشانه‌های زیر را داشته باشد:

  • ناراحتی بیش از حد مکرر هنگام پیش‌بینی یا تجربه کردن جدایی از خانه یا از اشخاص دلبسته اصلی.
  • نگرانی مداوم و بیش از حد در مورد از دست دادن اشخاص دلبسته‌ اصلی یا درباره‌ی واردن شدن صدمه‌ی احتمالی به آنها؛ مانند: بیماری، مرگ یا جراحت.
  • نگرانی مداوم و بیش از حد در مورد واقعه‌ی ناگوار (مثل گم شدن، مورد آدم‌ربایی قرار گرفتن، تصادف کردن) که موجب جدایی از شخص دلبسته اصلی شود.
  • اکراه یا امتناع مداوم از بیرون رفتن، دور شدن از خانه، رفتن به مدرسه، یا جای دیگر به‌علت ترس از جدایی.
  • ترس یا بی‌میلی مداوم و بیش از حد در مورد تنها یا بدون اشخاص دلبسته اصلی بودن در خانه یامحیط‌های دیگر.
  • بی‌میلی یا امتناع مداوم در خوابیدن دور از خانه یا به خواب رفتن بدون نزدیک بودن به شخص دلبسته اصلی.
  • کابوس‌های مکرر که موضوعات جدایی را دربردارند.
  • شکایت‌های مکرر نشانه‌های جسمانی (مثل سردرد، دل درد، تهوع، استفراغ) وقتی جدایی از اشخاص دلبسته اصلی روی می‌دهد یا انتظار می‌رود.
پیشنهاد می‌شود:  اختلال انزال دیر هنگام

این ترس، اضطراب، یا اجتناب مداوم است. حداقل ۴هفته در کودکان و نوجوانان و حداقل ۶ماه در بزرگسالان ادامه می‌یابد.

علل بروز اختلال اضطراب جدایی :

علت‌های مختلفی را برای این اختلال می‌توان برشمرد. یکسری از علت‌ها، بیولوژیکی و ژنتیکی هستند که به فعالیت دستگاه عصبی کودک مرتبط می‌شود، علل دیگر را می‌توان در خانواده‌ها جست‌وجو کرد مانند خانواده‌های تک‌والدی، خانواده‌هایی که الگوهای ارتباطی بسیار نزدیک و درهم‌تنیده‌ای دارند و نسبت به هم شدیدا وابسته‌اند، خانواده‌هایی که محیط زندگیشان مملو از استرس است و والدین دایما در حال تنش هستند یا خانواده‌هایی که یکی از افراد نزدیک‌شان را مانند یکی از فرزندان یا پدربزرگ یا مادربزرگ را از دست داده‌اند. علل دیگر مربوط به ویژگی‌های شخصیتی کودک می‌شود مثلا کودکان درونگرا یا خجالتی که مستعد این اختلال هستند.

با توجه به این علل، به نظر می‌آید که نقش والدین و خانواده از سایر عوامل دیگر پررنگ‌تر است.

می‌توان گفت که رفتار والدین به مساله اضطراب جدایی بیشتر دامن می‌زند، جدا از موارد برشمرده مربوط به خانواده، برخی از والدها باعث می‌شوند که کودک‌شان به آنها بسیار وابسته شود یا اینکه به آنها اجازه استقلال نمی‌دهند. بالطبع کودک وقتی بزرگ شود والدین بنا به هر دلیلی حتی در مدت زمان کوتاهی مانند ۳۰ دقیقه بخواهند از فرزندشان جدا شوند کودک دچار اضطراب می‌شود. می‌توان گفت در شکل‌گیری این اختلال خانواده و رفتارش بسیار مهم است.

درمان:

دارو درمانی:

اگر درمانگر نیاز بداند که دارودرمانی نیز انجام شود از داروهایی ضد اضطراب بهره گرفته می‌شود. دارودرمانی اختلال اضطراب جدایی بیش‌تر با SSRI ها ( مهارکننده‌های بازجذب سروتونین) انجام می‌شود. ( داروها به روند بهبودی بیمار کمک می‌کنند اما برای درمان به‌تنهایی کافی نیستند.)

پیشنهاد می‌شود:  اختلال عصبی شناختی عروقی عمده یا خفیف

روان درمانی:

متخصصان بالینی به کودکان کمک می‌کنند بر موقعیت‌های اضطراب آور کنترل کسب کنند. فنون رفتاری که متخصصان بالینی برای درمان کردن ترس‌ها و اضطراب‌ها در کودکان به‌کار می‌برند، حساسیت زدایی منظم، مواجهه طولانی و سرمشق گیری را شامل می‌شوند. مدیریت وابستگی و مدیریت شخصی نیز در آموزش دادن به کودکان برای واکنش نشان دادن به موقعیت ترس برانگیز مفید هستند.متخصصان بالینی می‌توانند فنون رفتاری را به‌صورت تکی یا ترکیبی اجرا کنند. (برای مثال کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی می‌تواند روش‌های آرمیدگی را همراه با راهبرد‌های شناختی برای فکرکردن مثبت‌تر به جدایی یاد بگیرد.)

بنظر می‌رسد درمان شناختی-رفتاری (CBT) نوید بخش‌ترین درمان برای کودکان مبتلا به این اختلال است.

مطالب مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن